Stylizacja: jakie badania, tło i przykłady

Stylizacja jest gałęzią lingwistyki stosowanej, która studiuje styl w tekstach, zwłaszcza w dziełach literackich. Koncentruje się na liczbach, tropach i innych strategiach retorycznych, które tworzą określony styl ekspresyjny lub literacki. Ta dyscyplina sama w sobie odpowiada za opis i analizę zmienności form językowych w używaniu języka.

Wyraźne wykorzystanie tych form zapewnia różnorodność i wyjątkowy głos w dyskursie pisanym i ustnym. Teraz koncepcje stylu i zmienności stylistycznej w języku opierają się na ogólnym założeniu, że w systemie językowym tę samą treść można zakodować na więcej niż jeden sposób językowy.

Z drugiej strony profesjonalista stylistyczny działa na wszystkich poziomach językowych: między innymi leksykologia, składnia i językoznawstwo tekstowe. Styl poszczególnych tekstów jest analizowany, oprócz stylistycznego zróżnicowania tekstów.

Podobnie, istnieje kilka subdyscyplin nakładających się na tę gałąź językową. Należą do nich stylistyka literacka, stylistyka interpretacyjna, stylistyka ewaluacyjna, stylistyka korpusowa, stylistyka dyskursu i inne.

Co studiuje stylistykę?

Stylizacja to nauka o stylu. Jednak podobnie jak styl można zobaczyć na kilka sposobów, istnieją różne podejścia stylistyczne. Ta różnorodność wynika z wpływu różnych gałęzi lingwistyki i krytyki literackiej.

Pod wieloma względami stylistyka jest interdyscyplinarnym studium interpretacji tekstu, które wykorzystuje rozumienie języka i zrozumienie dynamiki społecznej.

Z drugiej strony najczęściej badanym rodzajem materiału jest literatura, a uwaga jest szczególnie skupiona na tekście. Celem większości studiów stylistycznych jest pokazanie, jak tekst „działa”.

Nie chodzi jednak tylko o opisanie jego cech formalnych, ale o pokazanie jego funkcjonalnego znaczenia dla interpretacji tekstu lub powiązanie efektów lub tematów literackich z mechanizmami językowymi.

Stylistyka działa z założeniem, że każda cecha językowa w tekście ma potencjalne znaczenie.

Różne podejścia do stylu

Wybór środków językowych

Są tacy, którzy uważają styl za opcję. W tym sensie istnieje wiele czynników stylistycznych, które prowadzą użytkownika języka do preferowania pewnych form językowych niż innych.

Czynniki te można podzielić na dwie kategorie: czynniki powiązane z użytkownikiem i czynniki odnoszące się do sytuacji, w której język jest używany.

Czynniki związane z użytkownikiem obejmują wiek mówcy lub pisarza, ich płeć, s

Czynniki stylistyczne związane z okolicznością zależą od sytuacji komunikacyjnej: medium (mówione lub pisane), uczestnictwa (monolog lub dialog), poziomu formalności, pola dyskursu (technicznego lub nietechnicznego) i innych.

Odchylenie od normy

Styl jako odchylenie od normy to koncepcja tradycyjnie stosowana w stylistyce literackiej. Z tej dyscypliny uważa się, że język literacki odbiega bardziej od normy niż język nieliteracki.

Odnosi się to teraz nie tylko do struktur formalnych, takich jak metryki i rym w wierszach, ale także do nietypowych preferencji językowych, na które pozwala licencja poetycka autora.

Z drugiej strony to, co naprawdę stanowi „normę”, nie zawsze jest wyraźne w stylistyce literackiej. Takie postępowanie wymagałoby analizy dużej kolekcji tekstów nieliterackich.

Powtarzanie form językowych

Pojęcie stylu jako powtarzalność form językowych jest ściśle związane z probabilistycznym i statystycznym rozumieniem stylu. Z kolei jest to związane z perspektywą odchylenia od normy.

Koncentrując się na rzeczywistym użyciu języka, nie można uniknąć opisywania tylko charakterystycznych trendów opartych na domyślnych normach i nieokreślonych danych statystycznych dotyczących konkretnych sytuacji i gatunków.

Ostatecznie cechy stylistyczne pozostają elastyczne i nie przestrzegają sztywnych reguł, ponieważ styl nie jest kwestią gramatyczności, ale adekwatności.

To, co jest odpowiednie w danym kontekście, można wywnioskować z częstotliwości mechanizmów językowych stosowanych w tym konkretnym kontekście.

Porównanie

Styl jako porównanie stawia w perspektywie centralny aspekt poprzednich podejść: analiza stylistyczna zawsze wymaga porównania ukrytego lub wyraźnego.

Konieczne jest zatem porównanie cech językowych kilku konkretnych tekstów lub przeciwstawienie zbioru tekstów i danej normy.

W ten sposób istotne stylistycznie cechy, takie jak markery stylów, mogą przekazać lokalny efekt stylistyczny. Przykładem tego może być użycie izolowanego terminu technicznego w codziennej komunikacji.

Ponadto w przypadku powtarzania się lub zbieżności przesyłany jest globalny wzór stylistyczny. Tak jest na przykład w przypadku specjalistycznego słownictwa i użycia formy bezosobowej w tekstach naukowych.

Tło i historia

Klasyczna starożytność

Początki stylistyki wywodzą się z poetyki (zwłaszcza retoryki) starożytnego świata klasycznego. To, co obecnie nazywa się stylem, nazywali Grecy leksyką, a Rzymianie elocutio.

Dopóki Renesans nie przejął idei, że mechanizmy stylu mogą być sklasyfikowane. Tak więc pisarz lub mówca musiał po prostu użyć zdań modelowych i odpowiednich trików literackich dla swojego rodzaju mowy.

Rosyjski formalizm

Na początku XX wieku pojawiła się nowoczesna koncepcja stylistyczna. Rosyjscy formaliści zdecydowanie przyczynili się do źródła tego rozwoju.

Uczeni ci starali się uczynić literaturoznawstwo bardziej naukowym. Chcieli także odkryć, co nadało ich treści poetyckim tekstom. Aby to osiągnąć, przedstawili swoje strukturalne idee.

Badane były poetyckie funkcje języka, części składające się na historie oraz powtarzające się lub uniwersalne elementy w tych opowiadaniach, a także sposób, w jaki literatura i sztuka odbiegają od normy.

Praska szkoła i funkcjonalizm

Rosyjski formalizm zniknął na początku lat trzydziestych, ale kontynuował w Pradze pod tytułem strukturalizm. Szkoła praska powoli odeszła od formalizmu w kierunku funkcjonalizmu.

Tak więc kontekst został włączony w tworzenie znaczenia tekstowego. To utorowało drogę dla wielu stylistyki, która występuje dzisiaj. Tekst, kontekst i czytelnik są centrum erudycji stylistycznej.

Aktualności

Obecnie nowoczesna stylistyka korzysta z narzędzi formalnej analizy językowej, wraz z metodami krytyki literackiej.

Jego celem jest próba wyodrębnienia zastosowań i funkcji charakterystycznych dla języka i retoryki, zamiast oferowania normatywnych lub nakazowych zasad i wzorców.

Przykłady stylistyki językowej

Poniżej znajduje się lista prac wykonanych nad stylistyką w różnych obszarach:

- Od tekstu do kontekstu: jak styl angielski działa w języku japońskim (2010), autorstwa M. Teranishi.

- Stylizacja (językoznawstwo) w powieściach Williama Goldinga (2010) A. Mehraby'ego.

- Stylistyczne studium spójnych cech w prozie fiction w języku angielskim z pewnymi implikacjami pedagogicznymi dla kontekstów innych niż rodzime (1996), autorstwa B. Behnam.

- Stylistyka fikcji: podejście literacko-językowe (1991), M. Toolan.

- Struktura i styl w krótkich utworach Shiga Naoya (Japonia) (1989), S. Orbaugh.

Referencje