Max Weber: Biografia, myśl i wkład

Max Weber (1864-1920) był niemieckim socjologiem, filozofem, prawnikiem i ekonomistą, którego idee silnie wpłynęły na teorię społeczną i badania społeczne. Jego wkład w socjologię jest ogromny i nadal wpływa na umysły intelektualne, dlatego jest uważany za ojca współczesnej socjologii.

Główną troską intelektualną Webera było dostrzeżenie procesów sekularyzacji, racjonalizacji i rozczarowania, które wiązał z pojawieniem się nowoczesności i kapitalizmu.

Weber był zaciekle niezależny, odmawiając poddania się jakiejkolwiek linii ideologicznej. Chociaż wielokrotnie wchodził na arenę polityczną, nie był tak naprawdę człowiekiem politycznym, kimś, kto był w stanie osiągnąć ustępstwa w dążeniu do swoich celów.

Weber uważał, że świat nowoczesności został porzucony przez bogów, ponieważ człowiek ich wyparł: racjonalizacja zastąpiła mistycyzm.

Był odpowiedzialny za nadejście studiów nad religią, naukami społecznymi, polityką i ekonomią w kontekście socjologicznym w Niemczech, na które wpływ miała niestabilność i zamieszanie polityczne.

Dało Zachodowi możliwość zbadania ekonomicznych i politycznych ambicji Dalekiego Wschodu i Indii poprzez ich religie i kultury.

Chociaż Max Weber jest lepiej znany i uznawany dziś za jednego z czołowych uczonych i założycieli nowoczesnej socjologii, osiągnął także wiele w dziedzinie ekonomii.

Biografia

Max Weber urodził się 2 kwietnia 1864 r. W Erfurcie w Prusach wraz z rodzicami Max Weber Sr. i Helene Fallenstein.

Pierwsze lata

Był najstarszym synem siedmiu braci i był niezwykle bystrym chłopcem. Jego ojciec był wybitnym politycznie związanym prawnikiem „narodowych liberałów” na rzecz Bismarcka.

Dom Webera odwiedzali wybitni intelektualiści, politycy i naukowcy. Środowisko, w którym Max dorastał, karmiły debaty filozoficzne i ideologiczne. Po ukończeniu szkoły średniej Weber rozpoczął studia w 1882 r. Na Uniwersytecie w Heidelbergu, gdzie studiował prawo, filozofię i ekonomię.

Musiał przerwać studia po trzech semestrach, aby ukończyć służbę w armii, wznawiając naukę w 1884 r. Na Uniwersytecie w Berlinie. W 1886 r. Zdał egzamin adwokacki, aw 1889 r. Uzyskał doktorat. w prawie.

Życie dorosłe

W 1893 roku Weber poślubił Marianne Schnitger, daleką kuzynkę, i rozpoczął karierę akademicką nauczając ekonomii na Uniwersytecie we Freiburgu w 1894 roku. W następnym roku wrócił do Heidelbergu, gdzie zaproponowano mu stanowisko profesora.

Przemówienie inauguracyjne Webera we Freiburgu w 1895 roku było punktem kulminacyjnym jego kariery, w której dokonał analizy sytuacji politycznej w Niemczech po przestudiowaniu klasy robotniczej i liberałów przez pięć lat. W swoim wystąpieniu dał początek koncepcji liberalnego imperializmu.

Rok 1897 był dla Webera trudny, po śmierci ojca doznał poważnego załamania psychicznego i doświadczył epizodów depresji, lęku i bezsenności, co sprawiło, że nie mógł pracować.

Nękany chorobą psychiczną zmuszony był spędzić następne pięć lat w zakładach psychiatrycznych. W końcu wyzdrowiał w 1903 roku. Wrócił do pracy, będąc redaktorem w znanym magazynie nauk społecznych.

Jego eseje podsyciły jego sławę, zainspirowały kilka intelektualnych umysłów i sprawiły, że Max Weber stał się domowym nazwiskiem.

Ostatnie lata

Kontynuował naukę do 1918 roku, a także aktywnie uczestniczył w polityce, broniąc trzeźwości i jednomyślnych decyzji.

Chciał zbudować dodatkowe tomy na temat chrześcijaństwa i islamu, ale nie zrobił tego, gdy zaraził się hiszpańską grypą. Weber pomagał w opracowaniu nowej konstytucji i założeniu Niemieckiej Partii Demokratycznej.

Zmarł na infekcję płuc 14 czerwca 1920 r. Jego rękopis ekonomii i społeczeństwa pozostał niedokończony, ale został zredagowany przez żonę i opublikowany w 1922 r.

Myślenie zarządcze

Racjonalnie legalny model biurokratyczny

Weber napisał, że nowoczesna biurokracja, zarówno w sektorze publicznym, jak i prywatnym, opiera się przede wszystkim na ogólnej zasadzie precyzyjnego definiowania i organizowania ogólnych kompetencji różnych urzędów.

Kompetencje te są wspierane przez przepisy prawne lub administracyjne. Dla Webera oznacza to:

- Sztywny podział pracy, który jasno określa regularne zadania i obowiązki konkretnego systemu biurokratycznego.

- Przepisy opisują silnie ustanowione łańcuchy dowodzenia, obowiązki i zdolność zmuszenia innych do ich przestrzegania.

- Zatrudnianie osób o szczególnych i certyfikowanych kwalifikacjach wspiera regularne i ciągłe wykonywanie powierzonych obowiązków.

Weber zwraca uwagę, że te trzy aspekty stanowią istotę biurokratycznej administracji w sektorze publicznym. W sektorze prywatnym te trzy aspekty stanowią istotę biurokratycznego zarządzania prywatną firmą.

Weber wierzył, że nawet w socjalizmie robotnicy będą pracować w hierarchii, ale teraz hierarchia połączy się z rządem. Zamiast dyktatury robotnika przewidział dyktaturę urzędnika.

Główne cechy

- Role specjalistyczne.

- Rekrutacja oparta na zasługach; to jest udowodnione przez otwartą konkurencję.

- Jednolite zasady umieszczania, promocji i transferu w systemie administracyjnym.

- Zrób karierę z systematyczną strukturą wynagrodzeń.

- Poddanie oficjalnego postępowania surowym zasadom dyscypliny i kontroli.

- Supremacja abstrakcyjnych reguł.

Rodzaje władzy

Weber wierzył, że sprawowanie władzy jest zjawiskiem powszechnym i że istnieją trzy rodzaje dominacji, które charakteryzują stosunki władzy, którymi są dominacja charyzmatyczna, tradycyjna i prawna.

Typy te wskazują na relacje między najwyższym władcą (na przykład prorokiem, królem lub parlamentem), organem administracyjnym (na przykład uczniami, królewskimi sługami lub urzędnikami) a rządzonymi masami (na przykład wyznawcami, poddanymi lub obywateli).

Pod charyzmatyczną dominacją sprawowanie władzy władcy opiera się na niezwykłych cechach, które zarówno on, jak i jego zwolennicy wierzą, że są inspirowane przez jakąś transcendentną moc,

Przy tradycyjnej dominacji władca podlega odwiecznemu zwyczajowi, który również sankcjonuje jego prawo do arbitralnego wykonywania jego woli. Pod rządową dominacją sprawowanie władzy podlega systemowi ogólnych zasad.

Myślenie w socjologii

Wczesne prace Webera były związane z socjologią przemysłową; jednak jego największa sława pochodzi z późniejszej pracy na temat socjologii religii i socjologii rządu.

Socjologiczne teorie Webera wywołały wielkie zamieszanie w socjologii XX wieku. Rozwinął pojęcie „typów idealnych”, które były przykładami sytuacji w historii, które można wykorzystać jako punkty odniesienia do porównywania i kontrastowania różnych społeczeństw.

Socjologia religii

W 1905 r. Opublikował swój uznany esej „Etyka protestancka i duch kapitalizmu”. W tym eseju powiązał wzrost kapitalizmu z formami gromadzenia pieniędzy przez protestantów.

Pokazał, w jaki sposób cele niektórych wyznań protestanckich, w szczególności kalwinizmu, przesunęły się w stronę racjonalnych środków zysku ekonomicznego jako sposobu wyrażenia, że ​​zostali pobłogosławieni.

Twierdził, że racjonalne korzenie tej doktryny wkrótce stały się niezgodne i większe niż religijne. Dlatego ostatecznie te ostatnie zostały odrzucone.

Weber uznał, że społeczeństwa kapitalistyczne istniały przed kalwinizmem. Wskazywało jednak, że opinie religijne nie wspierają kapitalistycznego przedsiębiorstwa, ale je ograniczają.

Tylko etyka protestancka, oparta na kalwinizmie, aktywnie wspierała gromadzenie kapitału jako znak Bożej łaski.

Religia w Chinach i Indiach

Poprzez prace „Religia Chin” (1916), „Religia Indii” (1916) i starożytny judaizm (1917–1918) Weber przedstawił światu zachodniemu dogłębne studium religii części świata, w których ambicje imperializmu Stawką były zachodnie.

Podejście to analizuje podstawowe elementy instytucji społecznych i bada, w jaki sposób te elementy odnoszą się do siebie. Jego badania socjologii religii pozwoliły na nowy poziom międzykulturowego zrozumienia i badań.

Ekonomia społeczna

Weber uważał, że gospodarka powinna być szeroką nauką obejmującą nie tylko zjawiska ekonomiczne, ale także zjawiska pozagospodarcze.

Te zjawiska pozagospodarcze mogą wpływać na gospodarkę (zjawiska istotne ekonomicznie) lub mogą podlegać wpływom zjawisk ekonomicznych (zjawiska uwarunkowane ekonomicznie).

Nazwą, którą Weber nadał temu szerokiemu rodzajowi gospodarki, była ekonomia społeczna. Myślenie Webera w tej dziedzinie stworzyło platformę do produktywnego interdyscyplinarnego dialogu między ekonomistami i socjologami.

Stratyfikacja

Max Weber sformułował teorię stratyfikacji trzech składników, będących klasą społeczną, klasą statusu i klasą polityczną koncepcyjnie różnych elementów. Te trzy wymiary mają konsekwencje dla tego, co Weber nazwał „możliwościami życiowymi”.

Klasa społeczna

Opiera się na zdeterminowanej ekonomicznie relacji z rynkiem (właściciel, najemca, pracownik itp.).

Klasa statusu

Opiera się na cechach nieekonomicznych, takich jak honor, prestiż i religia.

Klasa polityczna

Dotyczy afiliacji w sferze politycznej.

Rewolucja antypozytywistyczna

Max Weber był, obok Karola Marksa, Pareto i Durkheima, jednym z założycieli nowoczesnej socjologii. Tymczasem Durkheim i Pareto, podążając za Comte'em, pracowali w tradycji pozytywistycznej, Weber tworzył i pracował w tradycji antypozytywistycznej, hermeneutycznej i idealistycznej.

Jego prace zapoczątkowały rewolucję antypozytywistyczną w naukach społecznych, która podkreślała kontrast między naukami przyrodniczymi a naukami społecznymi, głównie z powodu ludzkich działań społecznych.

Składki

Wkład Maxa Webera w dziedzinie socjologii miał ogromne znaczenie i skłonił wielu autorów do zaklasyfikowania go jako jednego z wielkich instytucjonalistów w tej dziedzinie.

Jego praca pomogła socjologii przejść od bycia egzotycznym produktem akademickim, aby stać się uprawnioną dyscypliną na poziomie uniwersyteckim. Ze względu na rodzaj wkładu, jaki Weber osiągnął dzięki swojej socjologii, uważa się go za przedstawiciela „trzeciego sposobu”.

Trzeci sposób to podejścia polityczne, które nie są marksistowskie ani anty-marksistyczne. Ta cecha jego pracy sprawiła, że ​​Weber stał się jednym z najbardziej wpływowych socjologów w historii.

Praca Webera miała ogromny wpływ na późniejszy rozwój różnych tematów socjologicznych. Należą do nich religia, edukacja, prawo, organizacja, rodzina, a nawet etosocjologia.

Literatura teoretyczna na temat socjologii

Najważniejszym wkładem Webera był teoretyczny rozwój socjologii w jego książce Ekonomia i społeczeństwo . Według kilku badaczy tej dyscypliny ta książka jest najbardziej reprezentatywną socjologią XX wieku.

Weber opublikował także inne książki, które są kluczowe w nauczaniu każdego programu akademickiej socjologii. Wśród tych książek są: etyka protestancka i duch kapitalizmu, socjologia religii i metodologia nauk społecznych .

Racjonalizm w socjologii

Weber, w swoim wyjaśnieniu relacji międzyludzkich i znaczenia świata i historii, oznacza różnicę między starą koncepcją interpretacyjną a wyjaśnieniem empirycznie racjonalnego świata.

Zgodnie z tym Weber opracował konkretne koncepcje interpretacji historycznej. Pojęcia te zawierały, oprócz wiedzy empirycznej, racjonalną interpretację.

Dlatego teorie Webera różniły się od tradycyjnych interpretacji metafizycznych.

Wkład w politykę

Wiele wkładów Webera w socjologię dotyczyło polityki. Według Webera największa wartość polityczna została stwierdzona w państwie narodowym, które później wywołało kilka krytycznych uwag.

W kilku swoich pomysłach politycznych Weber został zidentyfikowany jako kontynuator myśli Machiavellego.

Pomysły te nie zostały bardzo dobrze przyjęte przez europejskich socjologów, jednak wywołały ważne debaty, które doprowadziły do ​​większego rozwoju socjologii politycznej na całym świecie.

Socjologia w religii

Jednym z najbardziej znanych wkładów Webera w socjologię jest jego praca nad socjologią w religii. Jego studia w tej dziedzinie doprowadziły do ​​publikacji jego pracy „ Socjologia religii ”.

Niektórzy autorzy bliscy socjologii religijnej zaczęli nazywać Webera „socjologiem chrześcijańskim”. To, w oparciu o pracę, którą Weber zrobił w tej dziedzinie, i jego szacunek dla religijności.

Powyższe ma miejsce pomimo faktu, że Weber wyraźnie powiedział, że nie miał zbyt wielkiego pokrewieństwa z myślą religijną.

Wpływ w obecnej socjologii

Wkład Webera w socjologię, wynikający z jego wiedzy naukowej, wciąż cieszy się szerokim poparciem dla opracowania nowoczesnych teorii socjologicznych.

Wyjaśnia to głównie konfrontacja, która bez zamiaru robienia tego bezpośrednio, opierała się na starych teoriach socjologicznych. To właśnie ta cecha jego myślenia określała go jako przedstawiciela „trzeciej drogi”.