Iguana chilijska: charakterystyka, siedlisko, stan zachowania, karmienie

Legwan chilijski ( Callopistes maculatus ) to gad należący do rodziny Teiidae. Jest endemiczny dla Chile, będąc największą jaszczurką w tym kraju. Jego lokalizacja rozciąga się od regionu Antofagasta do regionu Maule.

Ten gatunek, dawniej zwany Callopistes palluma, ma silną budowę ciała. Zabarwienie jego ciała jest oliwkowo-brązowe, prezentując grzbietowo, od szyi po narodziny ogona, cztery rzędy czarnych plam otoczonych białymi kręgami.

Te odcienie jej skóry pomagają jej zamaskować się w jej naturalnym środowisku, które tworzą piaszczyste pustynie, położone na północy i krzaki w centralnej strefie Chile.

Równoległy chilijczyk, znany również jako monitor z fałszywymi plamami lub jaszczurka łososia, przedstawia dymorfizm płciowy. Samce osiągają 50 centymetrów, a więc są większe niż samice. Ponadto mają czerwonawy brzuch, podczas gdy u samic jasnożółty.

Callopistes maculatus jest aktywnym drapieżnikiem, który zazwyczaj poluje na owady, małe ssaki, inne gady i małe ptaki. Czasami mógł jeść trochę owoców, aby uzupełnić swoją mięsożerną dietę.

Ewolucja

Legwan chilijski ma wcześniejsze pochodzenie od reszty członków rodziny Teiidae, dlatego utworzył grupę reliktową. Badania pokazują, że rodzaj Callopistes był podzielony od reszty Teiidae w czasie górnej kredy lub paleocenu.

Specjaliści twierdzą, że klad ten przetrwał około 60 lat bez żadnej istotnej ewolucji, aż do około 35 milionów lat. W tym czasie nastąpiło rozdzielenie gatunków peruwiańskich i chilijskich.

Funkcje

Legwan chilijski ma mocne ciało, które może mierzyć 17, 5 centymetra od pyska do kloaki, osiągając 50 centymetrów, jeśli wziąć pod uwagę długość ogona. U tego gatunku samice są mniejsze niż samce.

Ma silne i długie kończyny. Ogon jest gruby i ma zaokrąglony kształt, jest prawie 150% dłuższy niż pień. Głowa jest piramidalna, z silnymi szczękami, które przyczyniają się do polowania na zdobycz.

Niezwykła aktywność

Callopistes maculatus nie ma aktywności epigealnej w sezonie zimowym i jesiennym, gdzie miesiące mają niższą temperaturę środowiska.

Ten gatunek to esoteroterma. Ponadto jest bardzo ciepłolubny, ma wysoką temperaturę ciała, średnio 39, 2 ° C

Z drugiej strony, wydajność tego gatunku w zyskach kalorycznych wynosi około 70% wartości prezentowanej przez inne iguanidy. Te właściwości termobiologiczne mogą ograniczać wykorzystanie różnych istniejących alternatyw termicznych, z których jednym są promienie słoneczne. Doprowadziłoby to do wzrostu kosztów energii termoregulacji.

Wszystkie te warunki mogą wywołać okres bezczynności w chilijskiej iguanie w zimnych porach roku, jako strategia unikania bioenergetycznego.

Wagi

Ciało jest pokryte łuskami. Grzbiety są zaokrąglone, małe i zestawione ze sobą. Te znalezione w obszarze brzusznym mają kształt kwadratu i są ułożone w płyty zorientowane poprzecznie. W ogonie są prostokątne i tworzą się pierścienie.

Kolorystyka grzbietu jest oliwkowo-brązowa, z pomarańczowymi przednimi bokami. Wzdłużnie, od szyi do ogona, ma cztery paski czarnych plam, otoczone białymi pierścieniami. Kończyny i ogon mają ciemne rysunki, które nadają mu wygląd lamparta.

U mężczyzny brzuch ma łososiowy lub czerwonawy odcień. W przypadku kobiet obszar ten jest bladożółty. Podczas fazy krycia gardło mężczyzny, brzuch i brzuch stają się pomarańczowe.

Siatkówka

Ten gad ma siatkówkę z centralnym obszarem afoveada, co oznacza niską rozdzielczość wizualną. Gęstość neuronów rozpada się stopniowo w kierunku obwodu, rozciągając się w kierunku osi nosowo-skroniowej siatkówki.

Cechy te korelują z zwyczajami łowieckimi chilijskiego legwana, które opierają się na wykrywaniu i chwytaniu zdobyczy przy użyciu głównie węchu. Zwierzę mogło wyobrazić sobie swoją ofiarę jako wybrzuszenie, z powodu niewielkiego rozwoju zmysłu wzroku.

Siedlisko i dystrybucja

Callopistes maculatus jest endemiczny dla Chile. Rozciąga się od Paposo, na południowy zachód od regionu Antofagasta, do Cauquenes, położonego w gminie Maule. Tak więc mogą istnieć w gminach Antofagasta, Maule, Atacama, O'Higgins, Coquimbo, Valparaíso i Santiago.

Jednak niektórzy specjaliści uważają, że z powodu utraty ich siedliska znajdują się w Codegua w prowincji Cachapoal. Inni wskazują, że mogli zamieszkać w La Rufina nad rzeką Tinguiririca.

Jego dystrybucja przebiega od obszaru wybrzeża do wysokości 2500 metrów nad poziomem morza. Podczas gdy ludność jest bardziej australijska, stopniowo zmniejsza się jej wysokość.

Gatunek obfituje w Caleta Hornos, na północ od La Serena, w tych siedliskach skał z krzewami. Przeciwnie, w parku narodowym Rio Clarillo stanowi 0, 7% wszystkich istniejących gadów. W ten sam sposób na wybrzeżu Huasco są mało obfite, zwiększając ich liczbę we wnętrzach tej gminy.

Siedlisko

Legwan chilijski jest rozmieszczony w strefach geograficznych o wyraźnej sezonowości klimatu. Preferuje obszary kaktusów i krzewów, z sektorami piaszczystymi i skalistymi.

W regionach centralnych i południowych okres zimowej bezczynności trwa dłużej niż w przypadku innych gadów, reaktywując swoją aktywność na wiosnę. Z drugiej strony na północy jest aktywny w miesiącach zimowych.

Stan zachowania

W przeszłości Callopistes maculatus doznał wielkiego pościgu i schwytania, aby zostać wprowadzonym do obrotu jako zwierzę domowe. Szacuje się, że w latach 1985–1993 wywieziono ponad 50 000 gatunków, prawdopodobnie sprzedawanych w sklepach dla zwierząt.

Ponadto jego skóra jest wykorzystywana do produkcji różnych produktów rzemieślniczych. Niektórzy kolekcjonerzy mogli nabyć legwana chilijskiego do wystawienia lub być naturalnym elementem dekoracyjnym w egzotycznych ogrodach. Ten gad jest również zagrożony ekspansją miejską i górnictwem.

IUCN uważa chilijską iguanę za gatunek o mniejszym znaczeniu, jeśli chodzi o niebezpieczeństwo wyginięcia. Jeśli jednak populacja nadal będzie się zmniejszać, może wejść do grupy zwierząt narażonych na wyginięcie.

Pomimo faktu, że Callopistes maculatus nie jest włączony do załączników CITES, dane dotyczące jego ruchu i komercjalizacji wskazują na jego obawy.

Akcje

Od 1997 r. Schwytanie tego gada znacznie się zmniejszyło w wyniku różnych polityk wydanych przez chilijskie służby rolnicze i hodowlane, które zakazują jego handlu.

Na szczeblu krajowym istnieje obawa o zachowanie tego gatunku, zarówno organizmów rządowych, jak i prywatnych. Przykładem tego jest prywatny rezerwat przyrody „Altos de Cantillana”.

Ta prywatna firma zorganizowała działania uświadamiające, które obejmują działania komunikacyjne i edukacyjne mające na celu podniesienie świadomości na temat ochrony chilijskiej legwany.

Pomimo wysiłków mających na celu ochronę siedliska i ograniczenie jego polowań w całym kraju, nielegalny handel tym gadem nadal trwa.

Jedzenie

Callopistes maculatus jest aktywnym drapieżnikiem, który ma bardzo zróżnicowaną dietę. Obejmuje to ptaki, coleoptera należące do rodzaju Gyriosomus oraz niektóre ssaki, takie jak gryzonie z rodzajów Oryzomys, Akodon, Octodon i Phyllotis.

Poluje także na jaszczurki (Liolaemus) i węże, takie jak wąż o krótkich ogonach Philodryas chamissonis . Pierścienie, pajęczaki i skorupiaki również tworzą ich ulubione potrawy. Nawet niektórzy badacze donoszą, że mogą konsumować członków swojego gatunku.

Ten gad został również wskazany z pewnym stopniem roślinożerności, ponieważ uzupełnia swoją mięsożerną dietę o kilka owoców.

Aby złapać ptaki, możesz wspiąć się na krzaki, aby złapać je, gdy leżą w swoich gniazdach. Inną strategią polowania jest dynamiczne poszukiwanie zdobyczy, w otwartych przestrzeniach i krzewach, w których żyją. W tym celu opiera się głównie na swoim węchu, ponieważ ma słabo rozwinięty pogląd.

Callopistes maculatus zwykle jedzą ostrą jaszczurkę ( Liolaemus nitidus ). W całym ciele chilijska iguana dokonuje kilku ataków na martwe ciało jaszczurki. Zwykle potrafił przenieść martwe zwierzę z miejsca, z którego jest, z dala od innych możliwych drapieżników.

Reprodukcja

Chilijska iguana jest jajowata. Jajko tego gada ma pewne cechy podobne do ptaków, ale z kolei różni się znacznie od ryb i płazów. Różnica polega na tym, że jaja chilijskiego legwana są owodniowe i mają specjalną membranę, która zapobiega wysychaniu jaja. W konsekwencji mogą umieścić je na ziemi, aby się rozwijać.

Zarówno mężczyźni, jak i kobiety mają wewnętrzne narządy płciowe, których nie można zidentyfikować gołym okiem. Hemipeny mężczyzny znajdują się wewnątrz ciała. Jednak z zewnątrz można je było zobaczyć jako dwa małe wybrzuszenia za kloaką, bardzo blisko ogona gada.

Narządy płciowe samca pełnią wyłącznie funkcje rozrodcze, a zatem są całkowicie oddzielone od układu moczowego. Hemipeny pojawiają się przed kopulacją dzięki tkankom erekcji, które posiadają. Tylko jeden z tych organów jest używany w każdym kryciu i może być używany na przemian.

Krycia

Ten gatunek prezentuje zachowania typowe dla zalotów. W takim zachowaniu samiec idzie za kobietą, ścigając ją. Kiedy udaje mu się to osiągnąć, bierze go za szyję, używając szczęk

W chilijskim iguanie zalążki są wewnętrznie zapłodnione. Dzieje się tak w momencie, gdy samiec wprowadza hemipen w kloaki samicy, umieszczając w ten sposób spermę w kobiecym ciele.

Gdy plemniki znajdą się w kloaki, wchodzą do każdego jajowodu. Istnieją zalążki, które zostały oderwane od jajnika po owulacji.

Samica Callopistes maculatus zazwyczaj umieszcza średnio sześć jaj, które umieszcza w gniazdach, które zrobiła pod ziemią.